,,So far away form where you are" - Imagine

Pisany na totalnym zamyśleniu pod wpływem jednego wersu piosenki, dedykacja dla wszystkich którzy czytają. Podoba mi się, naprawdę mi się podoba. (Pisany na tablecie, wybaczcie)

,,So far away form where you are"

For a while we pretended that we never had to end it but we knew we’d have to say goodbye...

Pamiętam Twoje pierwsze spojrzenie, już wtedy wiedzieliśmy. Uśmiech, który chciałeś skryć, emocje które mogłam poczuć. Sprawiałeś, że szalałam. Sprawiałeś, że uśmiechałam się bez konkretnego powodu po prostu byłeś i to samo w sobie wystarczało. Pamiętam to poczucie skrępowania gdy nasze usta lgnęły do siebie, pamiętam namiętność i zawstydzenie w tym pierwszym intymnym tańcu języków. Zamykam oczy widzę nasz mostek, strumyk na którym siedząc spędzaliśmy godziny, dyskutowaliśmy o niczym lecz to nam starczyło, starczyło by zakochać się w sobie bez pamięci. Troszczyliśmy się o siebie nawzajem, co czuło jedno czuło drugie. Pamiętasz te chwile? Czy pamiętasz? ponieważ ja tak, tkwię w tym od dawna. Dalej pamiętam, mimo upływo bezlitosnego czasu- nie zapomnę. Nigdy nic mi cię nie odbierze nawet lata przemijające. I tkwię w przeszłości, może boję się ruszyć dalej bez Twojej ręki, która wsparłaby moją w chwili upadku ale jestem na swój sposób szczęśliwa odtwarzając wspomnienia, które dzieliliśmy w mojej głowie. Było tak idealnie, więc czego zabrakło? Była tęsknota, namiętność, romantyczność, radość, był smutek, było wspólczucie, pragnienie... Była miłość. Więc dlaczego teraz jej nie ma? Dlaczego pozostała tylko rozpacz, tylko łzy? Dlaczego wracją do mnie wspomnienia, dlaczego tylko one, a nie ty? Dlaczego nie wrócą Twoje kochające ramiona, twoje słodkie usta, twoje oczy bez dna? Dlaczego nie wrócisz ty? Z naszej dwójki zostałam samotna ja. Dwie literki j a. Skulona, płacząca pośród czterech ścian, pragnąca przywrócenia tego wszystkiego co zostawiłeś odchodząc, bo odszedłeś. Odszedłeś nie zważając na to co stanie się później. Zostawiłeś mnie samej sobie. Czy zdajesz sobie sprawę jak bardzo się bałam? Jak bardzo teraz nie potrafię tego wszystkiego ogarnąć w sobie? Taka mała osóbka jak ja, całkiem sama, krucha.
 Zostawiłeś...
Tworzyłeś mnie, a ja mogłabym przysiąc na własne życie, iż tworzyłam Ciebie. Wiem, że nie powinnam ale mówię ci to wszystko, mówię to bo... Nadal kocham wiesz? Gdzieś w głębi serca jeszcze czuję to okrutne uczucie, którego niewolnicą się stałam. Miłość do Ciebie zamknęła mnie w więzieniu, stałam się niewolnikiem. Wokół mnie jest mur z twardych ciegiał, wnoszący siś do chmur, a za murem jest ocean. Czy kiedykolwiek przypłyniesz po mnie łodzią? Pokonasz mór by mnie wydostać, by wyleczyć mnie z samego siebie? Teraz myślę, jak wielką odwagę w sobie mam by wyrazić czarno na białym moją słabość, niemoc, pragnienie Twego powrotu. Jak zdesperowana jestem, jak mały mój świat który tworzysz tylko ty? Twój dotyk który pragnę poczuć choć na sekundę, wróć, bądź tutaj ze mną. Obejmij mnie mocno, nie odchodź. Ponownie zaśnijmy na plaży, znów obudź mnie pocałunkiem, szepnij że kochasz, że potrzebujesz. Wyruszmy w nieznane, bądźmy nieprzewidywalni po prostu chodźmy gdzietylko serce nas poniesie. Kiedy tak nagle zniknąłeś okazało się, że jestem zazdrosna o wszystko co znajduje się blisko Ciebie, o ludzi zktórymi przebywas. Widzisz co ze mną zrobiłeś? Zniszczyłeś mnie, jestem na dnie. Pokaż, że możemy do tego wrócić i przyjdź, naprawmy to bo wierzę, że umiemy, że nadal potrafimy kochać.

Będę tu dla Ciebie, a ty będziesz dla mnie, już na zawsze.